ZenAudio Forum

Wat bedoel je met een crisissituatie? Ik denk dat dringende mededelingen van de overheid meer via sms verstuurd zullen worden dan via DAB(+), omdat ze dan meer mensen kunnen bereiken. Dus ook op dat vlak heeft DAB+ geen toekomst mijns inziens.

Als dat een overweging was van de overheid, zouden ze analoge radiouitzendingen niet afschaffen maar laten voortbestaan.

Dat een foute overheid protesters en crititici de communicatie kan ontzeggen, spreekt voor zich. Bijvoorbeeld Rusland:
https://datanews.knack.be/ict/nieuws/rusland-blokkeerde-mobiel-internet-bij-protest/article-normal-1394357.html

Dat is dus wat een dictatuur doet. Bij kritiek pak je de communicatiemiddelen van de critici af. Is dat niet voldoende, dan laat je die oppakken door de politie en "verdwijnen" ze voorgoed.

Bij een democratische rechtstaat zoals de onze (verre van perfect, maar wel hooooooooooopen beter dan veel andere landen) doet men dat niet. En kun je dus ook onafhankelijk zijn zonder "luchtradio" maar met een open, vrije en ongecensureerde internetverbinding.

Internetradio heeft nauwelijks impact op de bandbreedte van je internetverbinding. Netflix en co zijn véél en veel omvangrijker. Ik maak me dus geen zorgen over als iedereen internetradio gaat ontvangen in plaats van luchtradio.

Dat DAB beter klinkt dan je cd-speler kan normaal niet. DAB werkt immers aan een veel lagere resolutie. Is het niet mogelijk dat hij gewoon iets luider klinkt dan je cd-speler en dat je daarom denkt dat het beter is? Een verschil in volume is vaak de oorzaak waarom mensen een toestel boven een ander prefereren.

Jean Michel Jarre: Equinoxe Infinity

De laatste jaren is Jarre behoorlijk actief. Zijn Electronica Project waar hij drie jaar aan werkte en ons meenam op een reis door de elektronische muziek. Dat deed hij door samen te werken met andere artiesten. Grote oude rotten uit het vak, maar ook nieuwe en vernieuwende artiesten. Van Edgar Froese van  Tangerine Dream tot onze eigen Armin van Buuren, en alles wat er tussen ligt.



Het volgende project werd het afsluiten van de Oxygene serie. Oxygene 3 werd een waardige afsluiter die muzikaal geheel paste bij zijn twee voorgangers. Maar gelukkig geen imitatie. Herkenbaar, eigentijds en meeslepend. Een album wat bij mij met regelmaat gedraaid wordt. Nu dus wederom een vervolg op een klassieker. Gespannen en met grote nieuwsgierigheid zit ik op de bank als de eerste noten van het album uit de luidsprekers klinken.

Equinox is altijd mijn favoriete album van Jarre geweest. Lange tijd kon ik mijn vinger er niet op leggen waarom deze mij nou meer aansprak dan bijvoorbeeld Oxygene. Totdat ik begin dit jaar een mooie documentaire zag over Jarre. Een documentaire waarin hij gelukkig zelf de hoofdrol heeft.

Ook Jarre heeft een speciale band met dit album.

Geen sequencers…

Het is de manier waarop het gemaakt is verteld hij. Veel van zijn muziek bevat herhalende thema’s die eigenlijk altijd met sequencers gemaakt werden. In een sequencer word een thema geprogrammeerd die dan continu herhaald wordt. Nadeel is dat het steriel kan gaan klinken. Op zoek naar een meer organische vorm dacht hij aan de golven van de zee.  “Als je de golven zou filmen en een fragment van 15 seconden continu zou herhalen ben je het gauw zat, maar live naar de golven kijken verveeld nooit. Omdat het steeds net anders is”
Op Equinox worden dus geen sequencers gebruikt, alles is met de hand ingespeeld. Ook werd een geluid op het album nooit meerdere keren gebruikt. Uiteindelijk een album met heel veel sfeer die veel mensen aanspreekt want het is ook zijn meest succesvolle album!

The Watchers

Zou Jarre die muzikale gedachte op Equinox Infinity doorgezet hebben? De vette synth en bombastische klappen tijdens de opening van het album verklappen al snel dat we iets anders kunnen verwachten. Er is muzikaal weinig wat verwijst naar de klassieker uit 1978. Iets wat hij met Oxygene 3 wel deed.

Maar Jarre’s inspiratie voor dit album was ook geen muzikaal vervolg. Hij liet zich inspireren door de hoes. “The Watchers” de vreemde wezens die ons lijken te bestuderen. De wereld die ons allemaal in de gaten houd, kunstmatige intelligentie, automatisering zijn inspiratiebronnen geweest.  Voordat hij nog maar één noot opgenomen had was het artwork voor het album klaar. Het moest een soort soundtrack worden.

 Met dat in gedachten luister je meteen anders naar dit album. Want het is gewoon een goede plaat geworden. Onmiskenbaar Jean-Michel Jarre. Met, zoals altijd bij Jarre, veel heerlijke analoge synthesizers. Een liefde die hij nooit zal laten varen.

Nooit zal hij zo’n, vaak eigenwijze, oude synth vervangen door een stuk software. Natuurlijk gebruikt hij moderne software synthesizers maar alleen als het wat nieuws toevoegt. Iets wat bijdraagt aan dat eigen specifieke geluid.

Klanken en invloeden

Iets wat mij opviel als liefhebber van elektronische muziek was dat ik her en der klanken en invloeden hoor die lijken te verwijzen naar Vangelis. Iemand die, naar mijn idee, echt ontbrak op het Elektronica project.

Zoals gezegd een heerlijk album waarvan misschien alleen het nummer Infinity(movement 6) wat tegenvalt. Qua stijl, sfeer en klank doet hij denken aan Electronica.

Voor de liefhebbers een echte aanrader! Door de titel van het album heb je misschien bepaalde verwachtingen. Zet die opzij en geniet!



Audio-Creative 19-11-2018

Bach opnieuw omnipresent in Klara Top 100

De luisteraars van Klara hebben ‘Stabat Mater’ van Giovanni Battista Pergolesi opnieuw op de eerste plaats in de Klara Top 100 gestemd. Het is al het vierde jaar op rij dat de Italiaanse componist de top aanvoert.



Op nummer twee prijkt ‘Spiegel im Spiegel’ van Arvo Pärt, de ‘Mattheuspassie: Erbarme Dich’ van Bach staat op drie. Daarmee spelen Pärt en Bach haasje over. Dat maakten presentatoren Mark Janssens en Greet Samyn zondagavond bekend vanuit het Radiohuis in Kortrijk.



Verrassend is het grote aandeel barokmuziek in de top twintig. Componisten als Pergolesi, Bach, Handel en Vivaldi nemen samen de helft van de twintig hoogst genoteerde stukken in. Opvallende nieuwkomers in de lijst zijn Ludovico Einaudi met ‘Divenire’, Max Richter met zijn hercompositie van ‘De vier seizoenen’ van Vivaldi en ‘Often a Bird’ van Vlaams componist Wim Mertens. En er staan nog meer Vlamingen voor het eerst in de Klara Top 100: de dansen van zowel Jan Blockx als Gabriel Verschraegen maakten hun entree.

Twee jaar geleden was er tumult ontstaan omdat de muziek van Bach net buiten de top 10 was getuimeld. Vorig jaar dook de componist drie keer op tussen de tien hoogst geplaatste stukken, en dat doet hij anno 2018 opnieuw. Behalve nummer drie worden ook de zevende en achtste positie door Bach ingevuld, met ‘Mattheuspassie: Wir Setzen Uns Mit Tränen Nieder’ en ‘Weihnachtsoratorium: Jauchzet, frohlocket’.

Meer dan 9.000 luisteraars lieten via de website top100.klara.be hun stem horen. Zij kozen uit drie lijsten telkens drie werken, en stemden zo voor hun favorieten.

Bron: De Morgen 25-11-2018

Mark Knopfler - Down The Road Wherever

Hij is wellicht één van de beste gitaristen in the business, verkocht miljoenen platen met zijn jeugdgroepje, deelde het podium met de grootste monstres sacrés uit de rockwereld, is ondertussen zo rijk als de zee diep is en hij zelf is zo down to earth gebleven als een overjaarse mol.

(<klik!)

We hebben het over Mark Knopfler, stichter van DIre Straits, vorige eeuw bigger than the galaxy en nu al ruim twintig jaar op zijn dooie gemak heel relaxte platen aan het maken die het midden houden tussen doordeweekse kronieken over ordinary people ergens in Northumberland en gezapige bedenkingen over de roerselen in zijn hart. Om over zijn steeds knappe soundtracks nog te zwijgen.

Mark Knopfler maakt gewoon graag muziek. Hij knutselt aan songs, vertelt een verhaal en trekt dan, als de tijd rijp is, de studio in en maakt een plaat. Nu heet die ‘Down The Road Wherever’, ondertussen zijn negende studioalbum, de soundtracks niet meegerekend. En laten we van meet af aan duidelijk zijn: heel erg verschilt deze niet van de acht vorige. Aan de andere kant: Mark Knopfler staat garant voor schitterend gespeelde songs die telkens weer ergens over gaan. Bovendien zijn ’s mans albums muzikaal voldoende gevarieerd, zij het nooit buiten de lijntjes gekleurd. Maar moet dat dan steeds ?

Toch is 'Down The Road Wherever' minder folky en Keltisch dan zijn vroegere werk. Bij momenten – Back On The Dance Floor is er zo één – hoor je Dire Straits doorklinken. Good On You Son past ook perfect in dat rijtje. Grote voorbeeld JJ Cale en superidool Bob Dylan zijn niet ver weg in de geslaagde reggae/bluescombinatie Nobody Does That, uitgebreide blazers inbegrepen. Die blazers zijn trouwens een nieuwigheidje dat Knopfler bij verschillende songs introduceert.

Ook op andere manieren verruimt hij de arrangementen en brengt hij de luisteraar daardoor van de ene sfeer in de andere. Een jazzy saxofoon knipoogt in When You Leave naar de standards die in een nightclub de bezoekers op de juiste temperatuur moeten brengen. Knopfler heeft een warme stem, maar hem tot een fenomenaal zanger uitroepen is toch te ver gaan. De handige (en ook nieuwe) oplossing : backgroundvocals, met een indrukwekkende Imelda May en de onverslijtbare Katie Kissoon in de vuurlijn.

In de categorie ballads hebben we een streepje gezet bij Driver’s Road, hier nog op een gewsone singer-songwritersplaat, maar eigenlijk een masterclass filmscore in dik vijf minuten.

‘Down The Road Wherever’ heeft een autobiografisch kantje. Het verhaal van zijn vader die van uit een hospitaal een Liverpoolsupporter You’ll Never Walk Alone op straat hoort zingen, is voor Knopfler een niet te missen aanzet  om een stukje van die iconische song op onnavolgbare wijze te verwerken in Just A Boy From Home. Ook Matchstick Man is naar Knopflers eigen zeggen een snapshot van de jonge muzikant die eenzaam met zijn gitaar staat te liften naar huis, maar zich wel bewust is van de weg die hij in zijn leven moet volgen. Gelukkig maar!

Op ‘Down The Road Wherever’ rijgt Knopfler kraaltjes van songs als een rustig spelend kind aan elkaar tot een heuse krans van mooie songs. Het snoer is met aandacht en liefde gemaakt, zoals steeds; maar met meerdere kleurtjes, deze keer. Hij blijft een certitude en dat maakt van deze plaat een risicoloze maar desondanks aan te raden aankoop.

DaMusic 18-12-2018

Frank Deboosere brengt ambientnummer uit: "Luchtig niemendalletje, maar ik hou me af en toe met muziek bezig"

Frank Deboosere kennen we allemaal als weerman, maar in zijn vrije tijd componeert hij af en toe ook muziek, meer bepaald ambient. Samen met een aantal gelijkgezinde componisten heeft hij in beperkte oplage het album "Ambient nation 5" uitgebracht. "Het is niet de eerste keer dat ik dat doe, maar optreden met mijn muziek doe ik niet", verklaart Frank Deboosere tijdens zijn weerpraatje in "Spits" op Radio 2.



Radiopresentator David Van Ootegem heeft in zijn programma "Spits" op Radio 2 een onderbelicht talent van weerman Frank Deboosere aangekaart tijdens het weerpraatje van Deboosere.

Van Ootegem draaide het nummer "Alfa 14" van Deboosere. "Alfa 14" is een ambientnummer dat verschenen is op het compilatiealbum "Ambient nation 5".

"Het is een luchtig niemendalletje David, maar ik hou me af en toe met muziek bezig. Ik heb het nummer gemaakt met synthesizers en mijn piano. De "14" in de titel "Alfa 14" verwijst naar het aantal mixen die ik gemaakt heb van het nummer. Het is de 14e mix van de song. In het verleden heb ik nog nummers gemaakt, maar optreden ga ik niet meteen doen", zegt Deboosere.

De weerman heeft in het nummer verschillende weerelementen verwerkt. "Muziek maken is iets waar behoorlijk veel tijd in kruipt", geeft Deboosere nog mee.

Frank Deboosere richtte in 1994 samen met tien andere mensen "Art for Ears" om elektronische muziek te promoten in België. Datzelfde jaar verscheen het eerste compilatiealbum "Ambient nation 1".

Bron: VRT.be 04-01-2019