Een vrouw heeft het helemaal gehad met haar huwelijk en besluit na de scheiding in een klooster in Nederland te gaan wonen. Maar ja, alle kloosters zitten vol.
Uiteindelijk vindt ze nog een klooster in België waar nog ruimte is.
Dus daar naar toe gebeld en de moeder overste zegt: "Prima dat je hier wilt komen wonen maar hou er rekening mee, we werken hier in stilte en er wordt hier niet gesproken".
Dat leek haar geen probleem dus haar spullen ingepakt en naar België.
Daar aangekomen en nadat ze zich voorgesteld heeft en de moeder overste haar de taken heeft uitgelegd geeft die aan: "Vanaf nu wordt er dus niet meer gesproken en over 5 jaar mag je 2 woorden uitspreken".
De vrouw knikt en gaat zwijgend naar haar kamer en voert jaren haar taken uit zonder 1 woord te zeggen en na 5 jaar komt ze weer bij de moeder overste en mag ze 2 woorden zeggen.
Dus ze zegt: "Bed hard".
"Prima", zegt de moeder overste, "daar gaan we wat aan doen".
Weer doet ze 5 jaar zwijgend haar werk in het klooster en als ze weer 2 woorden mag uitspreken zegt ze: "Eten koud".
"Prima", zegt moeder overste, "daar gaan we dan wat aan doen".
Opnieuw voert ze 5 jaar zwijgend haar taken uit in het klooster en als ze zich weer bij de moeder overste meldt voor haar 2 woorden zegt ze: "Ik vertrek".
Waarop de moeder overste reageert met:
"Hè, hè, eindelijk, je loopt hier ook al jaren te zeiken over van alles".