ZenAudio Forum

 ma 10 jan 2011, 21:15

Verslag van Harrie van Geffen

38 jaar geleden kocht ik mijn eerste versterker (een Pioneer SA500A) en gisteren -volgens forumlid BlackMonk- mijn laatste: een Nikko Alpha VI.

Ik kwam met BlackMonk in contact nadat ik een paar Audiostatic ES300RS electrostaten had gekocht. Net als al mijn audio-apparatuur kocht ik die op basis van een mengsel van gevoel, uiterlijk en nieuwsgierigheid. Trial and error dus. Die handelwijze kan ik me permitteren doordat ik in de loop der jaren best handig ben geworden in het kopen van apparatuur voor prijzen die ik er bij verkoop ook wel weer voor terugkrijg.

Maar met de aanschaf van mijn Audiostatics bleek ik ineens ook een portie angst te hebben gekocht. Ze zien er kwetsbaar uit, met hun dunne vlies achter verticale spijltjes in een meer dan manshoog en wat wankel frame van 2 meter hoog en een paar centimeter diep. Voor het eerst in mijn leven durfde ik daarom niet zomaar een ferme draai te geven aan de volumeknop van mijn huidige versterker, een Onkyo A-9755. Ik moest de volumeknop tot 12 uur draaien om een aanvaardbaar volume te verkrijgen. En eigenlijk wilde ik meer volume, maar ik durfde de knop niet verder te draaien.

Daarom ging ik op zoek naar informatie over deze luidsprekers. Was het normaal dat ik de volumeknop zo ver open moest draaien? Kon dat kwaad voor mijn nieuwe liefdes? Want dat waren ze in no-time geworden: nooit eerder ben ik eigenaar geweest van luidsprekers die zó transparant en zó natuurlijk klinken als de Audiostatics. Goed, er zit te weinig druk in het laag in naar mijn smaak, maar voor de rest klopt álles aan het geluid van deze slanke dames. Zelfs hardrock klinkt hier geweldig op, zonder tot een notenbalkenbrij te verworden.

In mijn zoektocht kwam ik al snel bij BlackMonk uit, die volgens mij álles weet over electrostaten in het algemeen en over Audiostatic in het bijzonder. Dat kunt u zelf trouwens zelf wel zien door even door zijn posts heen te bladeren. BlackMonk is van origine electrotechnicus en kan op basis daarvan van tevoren beredeneren welke apparaten wél en welke géén kans maken op een gelukkig huwelijk. Eén PM aan hem was voldoende om alle hulp te krijgen om nóg blijer te worden met mijn aanschaf.

Na een advies over een subwoofer bleek dat mijn Onkyo die niet low-level kan aansturen en kreeg ik het advies om naar een aparte voor- en eindversterker uit te kijken. Ook daar hielp BlackMonk me met veel geduld mee. Vriendelijk maar beslist adviseerde hij me om allerlei apparaten die ik op basis van mijn trial and error-methode had uitgezocht links te laten liggen. Een Advance Acoustic MPP205-voorversterker (die ik al eens had gehad maar te schel vond klinken mijn mijn vorige luidsprekers) vond hij echter juist wél een goede koop.

Wat restte was een eindversterker. BlackMonk bleek zelf twee gereviseerde exemplaren te bezitten van de Nikko Alpha VI en was -opnieuw vriendelijk, maar beslist- duidelijk: deze eindversterker zou de Audiostatics te allen tijde onder controle houden. Door de recente revisie zou ik ook nooit meer een andere versterker aan hoeven schaffen. Ik heb nog even getwijfeld, dat geef ik toe. Heel erg mooi om te zien vond ik de zwarte Nikko niet en hij zou ook niet echt kleuren bij de zilvergrijze Advance Acoustic. Maar BlackMonk wist me te overtuigen. Daarna wilde ik nog maar één ding: de Nikko ophalen en luisteren naar de gemodificeerde Audiostatics van BlackMonk zelf.

Gisteren kon ik meteen tijd vrijmaken om naar BlackMonk toe te gaan, alleen had ik maar twee uur de tijd om bij hem door te brengen. De eerstvolgende mogelijkheid om naar hem toe te gaan zou pas over twee weken zijn, maar zoveel geduld had ik niet. Twee uur: na aftrek van gesprekken over zijn werk en apparatuur bleef er dus maar heel weinig tijd over om naar muziek te luisteren. BlackMonk’s voorliefde voor klassieke muziek deel ik niet, zodat hij naar andere bezittingen moest grijpen en me dingen liet horen van Oscar Peterson, Johnny Cash en Leonard Cohen. En hoewel het niet veel was, was het meer dan genoeg om mijn mond opnieuw open te laten vallen. Thuis was dat ook al gebeurd met mijn simpele Onkyo op mijn niet-gemodde Audiostatics, maar bij BlackMonk, met zijn wél gemodde zuilen, zijn pracht- en krachtversterking en zijn kwaliteitsopnamen gebeurde het wéér.

Het mooiste had hij nog even voor het laatste bewaard. Met een stukje zang en percussie uit een Missa Creolis (?) liet hij me nog even horen dat electrostaten écht laag weer kunnen geven en zelfs met druk. BlackMonk’s SVS-subwoofer (die zo groot is dat hij waarschijnlijk niet eens bij mij door de voordeur kan) was daar niet eens voor nodig. Toen moest ik echt weg.

Zo blij als een 49-jarig kind reed ik naar huis. Ik baalde dat ik de versterker niet meteen kon aansluiten omdat ik nog een andere afspraak had. Maar ik was ervan overtuigd dat ik iets moois had gekocht en nam me voor om te proberen deze keer eens wat geduld te hebben. Eenmaal thuis brak mijn ruggengraat nog bijna, omdat ik de 27 kilo zware Nikko niet meteen goed vast wist te pakken.

Morgen ga ik hem aansluiten en proberen om de klank in mijn huis te vergelijken met die van BlackMonk’s. Ik ben bang dat ik weet wie die vergelijking gaat winnen, maar ik weet ook dat je snel gewend raakt aan de klank van je eigen set. En ik weet óók dat mijn eigen set er óók mag wezen, zonder modificatie, maar met de hulp van BlackMonk. Bedankt!!!


BLACK MONK: Harrie is een Nederlander. De muziek waarnaar hij verwijst is de 'Misa Criola' gezongen door Mercedes Sosa:
Afbeelding
(aanklikbaar)
Met een bijzonder indrukwekkende bas in de percussie.