Ja, ik heb een vriend die ook een groot liefhebber van oude muziek en barok is en die ergert zich daar ook aan. Hij vindt bijvoorbeeld dat de pianoconcerti van Beethoven op pianoforte gespeeld moeten worden en niet op een moderne concertvleugel. Ik heb een versie op pianoforte liggen en verschillende versies op concertvleugels. En die laatste vind ik het mooist om naar te luisteren, die eerste klinkt... gebrekkig.
Natuurlijk komen we dan in het discussiegebied van de puristen, zij die vinden dat alle klassieke werken gespeeld moeten worden met tijdauthentieke instrumenten omdat ze anders nooit klinken zoals de componist het bedoeld heeft. Dat is wel waar, maar soms komt schaalvergroting (wat meestal gebeurt) of herorchestratie (bijvoorbeeld die van Mahler) te muziek ten goede. Ik heb geen problemen met een schaalvergroting van de 40ste symfonie "Jupiter" van Mozart, die klinkt zelfs nog beter als die gespeeld wordt door een magistraal symfonieorkest uit de laatromantiek. Maar er zijn ook werken die zouden profiteren van herorchestratie als je ze wil uitvoeren met een laatromantisch orkest. En Mahler heeft dus zo'n paar herorchestraties gemaakt: van de vier symfonieën van Robert Schumann en van de latere symfonieën van Beethoven (daarvan heb ik de 9de in huis). Mahler deed dat met veel respect voor de oorspronkelijke componist en probeerde de geest van het origineel te bewaren in de herorchestratie. En ik vind dat hij daar wonderwel in geslaagd is. De herwerkingen van Mahler vind ik stuk voor stuk beter dan schaalvergrotingen van diezelfde werken en eigenlijk ook beter dan het origineel.
Wonderlijk en boeiend toch hoe muzieksmaken kunnen verschillen.
Vaak vraag ik me af in hoeverre dit bepaald is door onze vroege kennismaking met muziek.
Als kind hoorde ik vaak operette en opera, waar wijlen mijn vader een fan van was.
Ik vond deze muziek verschrikkelijk en luisterde zelf vooral naar popmuziek genre The Beatles, Middle of the Road etc.
Toen ik zelf muziek begon te studeren en lid werd van het Antwerps Kathedraalkoor kwam ik vooral in aanraking met polyfonie en vroegbarok zoals Heinrich Schütz enz.
Deze muziek veroverde onmiddellijk mijn hart en de ontdekking van latere muziek, vroegklassiek, romantiek gebeurde dus eigenlijk altijd met een “gekleurde” bril vanuit mijn eigen muziekervaring.
Ik zit dus zelf ook eerder in het kamp van de puristen en prefeer dan ook uitvoeringen van klassiek en vroegromantiek met periodieke instrumenten.
Die herschaling van bv Mozart naar grote orkesten kan ik dus maar moeilijk appreciëren.
Een herwerking daarentegen zoals de Mahler die je aanhaalt is al iets anders alhoewel ook niet echt mijn ding.
In ieder geval respecteer ik ieders mening over uitvoeringspraktijken.
Die verscheidenheid maakt het juist boeiend en met een open oor kunnen luisteren naar nieuwe (andere) dingen los van je eigen voorkeur maakt nieuwe ontdekkingen mogelijk.
Mochten we allemaal dezelfde voorkeur hebben werd het algauw saai.
Dat willen we toch vermijden hé
Index
Zoek
Kalender
Arcade
Inloggen
Registreren