ZenAudio Forum

Ik heb alle symfonieën, orkestwerken en religieuze muziek van Krzysztof Penderecki in huis.
Laatromantiek. Dat is mijn favoriete soort muziek, maar later dan dat (modern klassiek) kan ik absoluut niet smaken - dat "gepiep en gekreun" zegt me totaal niks. Nu, ook met laatromantiek moet ik oppassen want daar zijn ook een paar dingen bij die meer modern zijn dan laatromantiek. Zo wordt het enige vioolconcerto van de Hongaarse componist Ligeti als laatromantiek geklasseerd terwijl dat voor mij bij modern klassiek hoort.
Composities uit de laatromantiek die ik wél zeer kan smaken:
Turkse componist Kamran Ince (°1960), bijvoorbeeld symfonie nr. 5 "Galatasaray"?
Beweging III:
Of symfonie nr.1 van Johan De Meij?
Dit is de finale uit Gurrelieder, het bekendste niet-dodecafonische werk van Arnold Schoenberg. Hij wilde de 8ste van Mahler hiermee overtreffen en vereist 1500 mensen op het podium (tegenover Mahlers 1000).
Het meeste van Arnold Schoenberg kan ik echter niet zo smaken - hij vond dodecafonie zowat uit en experimenteerde met "atonialiteit" en "dissonantie" (ik noem dat vrijwillig vals spelen).

Ik heb alle symfonieën, orkestwerken en religieuze muziek van Krzysztof Penderecki in huis.
Laatromantiek. Dat is mijn favoriete soort muziek, maar later dan dat (modern klassiek) kan ik absoluut niet smaken - dat "gepiep en gekreun" zegt me totaal niks. Nu, ook met laatromantiek moet ik oppassen want daar zijn ook een paar dingen bij die meer modern zijn dan laatromantiek. Zo wordt het enige vioolconcerto van de Hongaarse componist Ligeti als laatromantiek geklasseerd terwijl dat voor mij bij modern klassiek hoort.
Composities uit de laatromantiek die ik wél zeer kan smaken:
Turkse componist Kamran Ince (°1960), bijvoorbeeld symfonie nr. 5 "Galatasaray"?
Beweging III:
Of symfonie nr.1 van Johan De Meij?
Dit is de finale uit Gurrelieder, het bekendste niet-dodecafonische werk van Arnold Schoenberg. Hij wilde de 8ste van Mahler hiermee overtreffen en vereist 1500 mensen op het podium (tegenover Mahlers 1000).

Het meeste van Arnold Schoenberg kan ik echter niet zo smaken - hij vond dodecafonie zowat uit en experimenteerde met "atonialiteit" en "dissonantie" (ik noem dat vrijwillig vals spelen).

Met Penderecki krijg ik het soms toch ook al knap lastig.  Maar ja onze muzieksmaken lopen ook wel wat uiteen.  Laatromantiek is al echt niet meer mijn cup of tea.  Rennaissance en vroegbarok zijn mijn favorieten.
Die dodecafonie kan ik ook absoluut niet smaken, maar tegenwoordig zijn er gelukkig wel een aantal componisten die voor mijn smaak heel mooie muziek schrijven.  Ik denk dan aan bv Arvo Pärt (Spiegel im Spiegel is echt fantastisch mooi), John Tavener, Laurid Mortensen enz.

Bass Mekanik Presents Bassotronics: 14 Resonance Evil