(<klik!)Symfonieën uit de barok en de klassieke periode zijn in feite schreven voor veel kleinere orkesten dan degene die in de laatromantiek en moderne periode gebruikelijk waren en zijn. Nochtans zien we vaak, dat dergelijke werken uitgevoerd worden door een volledig laatromantisch symfonisch orkest. Zoiets noemt men schaalvergroting. Waar Mozart bijvoorbeeld 5 violen opgaf, maak je er daar 50 van. Alles maal 10. Voor Beethoven hetzelfde, al zal het daar vaak maar maal 5 of zo zijn. Die vriend van me met zijn kritiek op de top 10 Bach uitvoeringen van Gramophone, vindt zulke schaalvergrotingen een gruwel.
Mahler (een componist uit de laatromantiek, stierf in 1910) vond die schaalvergroting niet altijd de beste keuze. Hij was van mening dat je zo de hele klankkleur van het orkest zoals de componist dat bedoeld had, geen eer aan deed. Hij vond dat je beter een herorkestratie kon doen, zodat je de bedoeling van de componist zo goed mogelijk kunt vertalen in de moderne instrumenten, sommige pas later uitgevonden instrumenten en sowieso de veel omvangrijkere aantallen instrumenten in een laatromantisch symfonieorkest. Voor de duidelijkheid: die vriend van me vindt herorkestraties ook "not done". Zelf heb ik daar absoluut geen problemen mee.
Zo heeft Mahler dus een herorchestratie gemaakt van de vier symfonieën van Robert Schumann. Persoonlijk vind ik die effectief veel beter klinken dan de schaalvergrotingen die je doorgaans op cd vindt.
Tussen haakjes heeft Mahler ook symfonieën en zelfs kamermuziek van Beethoven geherorkestreerd, maar daar zijn de verschillen vaak veel subtieler dan hier.
Deze cd-box is dus wat mij betreft zéér warm aanbevolen als je van de symfonieën van Schumann houdt. Ik moet bekennen dat ik tegenwoordig nog alleen maar deze versie speel van alle versies die ik heb liggen van de vier symfonieën van Schumann.
Index
Zoek
Kalender
Arcade
Inloggen
Registreren