Misschien wel de laatste muzikale verrassing van 2016. En dan bedoel ik niet één of andere muziekgod die deze wereld voor een andere heeft verlaten.
Neen, ik was enkele dagen geleden bij BM en hij had toevallig enkele albums van Dead Can Dance opstaan. Jawel, DCD, de bevreemdende band van het label 4AD (fantastisch mooie arworks). Nu ken ik deze band vrij goed, vooral het oudere werk en dan spreken we toch over de jaren 80. Muziek met invloeden uit verschillende windstreken, met middeleeuws invloeden, aangevuld met de zeer herkenbare stemmen van Brendan Perry en Lisa Gerrard (zie ook de soundtrack van Gladiator) en een hele resem slagwerk. Niet zo evidente muziek, vreemde instrumenten maar altijd origineel van compositie en goed tot zeer goed opgenomen.
Ik moet toegeven dat ik deze band de laatste 10-15 jaar een beetje uit het oog verloren was en nu hoorde ik bij BM enkele mij niet bekende nummers. De stemmen van Perry en Gerrard vallen gewoon te snel op.
Bleek het om het album Anastasis uit 2012 te gaan. Het momenteel laatste album van Dead Can Dance... Maar wat een album!
Het lijkt wel of de cirkel rond is; misschien wel het meest 'commerciële album tot nu toe, en ja natuurlijk weer die invloeden uit een ver verleden en vreemde bestemmingen, maar net iets minder dan we van hen gewoon zijn. Lange nummers, telkens sterk opgebouwd, opzwepende composities wisselen af met sterke melodieën met een bezwerend effect. Bij momenten fantastisch opgenomen, met arrangementen die, wat mij betreft, van een uitzonderlijk hoog niveau zijn. Voor alle duidelijkheid, dit is geen hitparade muziek, in de verste verte niet: Maar als je dit album een kans wil geven op een intense beluistering word je bij ieder nummer beloond met een trip naar een nieuw universum, universums waar het goed toeven is. Sterk aangeraden!
Index
Zoek
Kalender
Arcade
Inloggen
Registreren