Voor mezelf wil ik daar nog wel iets aan toevoegen.
Ik heb wel vaker van vrouwen gehoord dat ze graag mooie muziek willen hebben in hun woonkamer, als de apparatuur en de luidsprekers maar onzichtbaar konden zijn. Want dat is o zo lelijk, volgens hen.
Maar: niet alle vrouwen zijn zo.
Mijn woonkamer ziet er zo uit, zoals velen onder jullie wel weten:
En dat is dus een surroundopstelling, dus achteraan staan er nog eens twee van die joekels. De luidsprekers zijn 1m88 groot en 46 cm breed, maar slechts 5 cm diep.
Toen ik deze luidsprekers pas had, kwamen mijn jongere broer en zijn vrouw op bezoek. Mijn schoonzus liep voorop. Zodra ze de woonkamer binnenkwam, draaide ze zich om naar mijn broer en zei: "Dat komt er bij ons NOOIT in!"
En toen mijn jongste broer met zijn vrouw op bezoek kwam, vond zij wat daar stond absoluut prachtig. Ze vroeg of dat kamerschermen waren of design radiatoren (!) en waar ik ze vandaan had. Pas toen ik zei dat het luidsprekers waren, moest ze er niks meer van hebben. Logica???
Samenwonen is een partnerschap. Het gaat dus niet op dat één persoon van zo'n partnerschap het alleenzeggenschap zou hebben over de inrichting. Het compromis dat dan vaak uitgewerkt wordt, is kleinere luidsprekers. Jaja. Ik heb ook wel geweten van mannen die een aparte luisterkamer hadden waar hun hifi-installatie in stond met bijvoorbeeld elektrostaten. Dan werd er geklaagd dat de man teveel tijd doorbracht in zijn luisterkamer. En je mag raden wat er gebeurde toen hun eerste kindje geboren werd: ja -- de luisterkamer werd een babykamer en de hele hifiketen moest weg.
Met alle Chinezen, maar niet met "den deze"!
