Dat komt omdat je over twee werelden praat die ver uiteen liggen. Als een set details verbloemt en erin slaagt slechte of slechtere opnames goed te doen klinken, zal die set niet in staat zijn echt goeie opnames te doen uitblinken. En een set die die echt goeie opnames alle eer aandoet, laat pijnlijk duidelijk horen wanneer een opname niet goed is.
Voor opnames uit de jaren '50, '60 en '70 bestaan er ook pareltjes hoor. Soms heeft men zich inderdaad geen moeite gedaan als een artiest niet erg bekend was in die tijd, maar zie je soms wel dat een artiest naderhand heel beroemd werd en dat platenmaatschappijen voor het uitbrengen van oudere opnames op cd gingen remasteren, toen dat woord nog echt betekende "een analoge opname opnieuw en in een hogere resolutie inlezen om een hoge kwaliteit te behalen". En dan praten we over remasters van vóór het jaar 2000. Daarna ging "remaster" betekenen dat ze dezelfde opname opnieuw uitbrachten, maar ontdaan van alle dynamiek en het volume zo hoog mogelijk opgeschroefd.
Voor muziek uit die 50/60/70-periode die het eigendom van Sony geworden is, kun je eens loeren of ze die toevallig heruitgebracht hebben op hybride sacd. Zo ja, zit het er dik in dat Sony sacd in de verf wilde zetten en dat ze de mastering serieus "gesoigneerd" hebben... Met wat zoeken vind je soms echte pareltjes hoor.
Index
Zoek
Kalender
Arcade
Inloggen
Registreren