ZenAudio Forum

Over dit soort "testen" op Youtube kan ik me ergeren. Het is compleet zinloos en vaak zeer misleidend, zoals onder meer bij deze video.
Youtube comprimeert ALLE audio op al hun video's. Dynamiek wordt dus zwaar ingekrompen of verwijderd.
Er is hier wel een vrij duidelijk verschil in volume tussen de vinylplaat en de cd/flac, die allebei via de DAC van de Marantz UD7007 worden weergegeven en dus exact hetzelfde zullen klinken.
De phonovoorversterker die bij de Denon platenspeler gebruikt werd, zal ingesteld zijn om een iets groter voltage aan te bieden aan de versterker waardoor de muziek krachtiger klinkt.

Om een eerlijke vergelijking te maken, zou de muziek zeker niet gecomprimeerd mogen worden en zou vinyl exact even luid gecalibreerd moeten worden als cd en flac. Deze laatste moet je trouwens weergeven via een andere speler en DAC als je werkelijk verschil wil horen tussen flac en cd.

Flac heeft als voordelen: véél hogere van bandbreedte (0-192 kHz) resolutie dan cd (32 bit 384 kHz is geen probleem) en immens veel hogere dynamiek (meer dan 200 dB).
Cd biedt 0-22,5 kHz bandbreedte met 16 bit 44,1 kHz resolutie en 105 dB dynamiek.
Vinyl biedt 20 Hz - 20 kHz ± 3 dB analoog met hooguit 20 dB dynamiek.

Technisch is cd dus altijd beter dan vinyl en flac kan nóg beter zijn als je een hogeresolutie-opname daarop hebt staan. Alles staat of valt evenwel met de technische kwaliteit van de opname. Als die door de platenfirma gecomprimeerd werd (in feite zware dynamiekreductie om het gemiddeld volume zo hoog mogelijk te maken), kun je effectief in de situatie terecht komen dat de cd slechter klinkt dan dezelfde muziek op vinyl. Dat is echter een abberatie te wijten aan de zgn "loudness wars". Dat is nooit het geval bij klassieke muziek en meestal niet bij jazz (ook al zijn daar ondertussen ook dynamiekreducties opgedoken). Bij moderne popmuziek-cd's heb je altijd prijs en zijn de uitzonderingen zeer schaars.
Cd's van vóór het jaar 2000 zijn over het algemeen okee, al heb je daar ook wel slechte opnames. Maar albums van die periode die later een "remaster" kregen moet je met de grootst mogelijke argwaan benaderen. Vaak gaat het niet om echte remasters (= het opnieuw inlezen en in een hoge resolutie digitaliseren van een analoge mastertape), maar reduceert men dus de dynamiek van de originele opname en verhoogt men het gemiddeld volume tot zo hoog als maar kan. En dat brengt men dan op de markt als een "remaster". Daarmee is dat dus een marketingwoord geworden dat je juist argwanend zou moeten maken voor slechtere dan betere kwaliteit.