Uiteraard kan je als luisteraar geraakt worden door een bepaalde utvoering van een werk en niet door een andere. Maar bij muziekweergave vergelijken we eenzelfde uitvoering en opname die op een toestel emotie veroorzaakt met de weergave op een ander toestel. Mijn standpunt is dat de tweede keer de emotie even zeer aanwezig zou moeten zijn, toch als er geen stoorfactoren in de weergave zitten: de tweede installatie of het tweede toestel moet technisch vergelijkbaar presteren met de/het eerste.
Wat ik probeer te schetsen is dat emotie bij psychologie hoort en bij de interpretatieve waarneming van een mens. Als twee stukken elektronica dezelfde muziek proberen weer te geven met amplitudeverschillen en vervormingsniveau's beneden 1 dB kan een mens daar met zijn beperkte gehoor echt geen verschil tussen horen. Nochtans wordt dan toch nog beweerd dat de eerste installatie bijvoorbeeld "muzikaler" is dan de tweede. Of dat emotie beter overgebracht wordt. Dat is het resultaat van die interpretatie door het menselijk brein en NIET een echt en fysiek waarneembaar optredend verschil in de elektronica.
Er zijn wel ontwerpers van hifitoestellen die proberen het geluid een bepaald karakter te geven, door bijvoorbeeld wat te polijsten om de ruwe randjes overal af te halen. Dat klinkt dan vloeiender, maar haalt bepaalde details weg. Zo'n toestel wordt dan vaak "muzikaler" gevonden en zijn concurrent die dat niet doet "analytisch". Ik noem het eerste niet correct en het tweede wél.
Luxman was daar ook een voorloper in met zijn "buizensound" in een transistorversterker.
Dat komt ook wel meer bij "myfi" dan "hifi" uit.
Index
Zoek
Kalender
Arcade
Inloggen
Registreren